Er is de afgelopen tijd behoorlijk wat veranderd bij Mind Mission. Dat zie je waarschijnlijk als eerste aan de compleet vernieuwde website, maar achter de schermen is er eigenlijk nog veel meer veranderd. Ik liep al langer rond met het gevoel dat Mind Mission niet meer helemaal paste bij wat ik ermee wilde. Niet omdat ik geen inspiratie meer had, eerder het tegenovergestelde. Ik wilde er juist veel meer mee, alleen kwam dat er niet helemaal uit zoals ik het in mijn hoofd had.
Mind Mission begon ooit vooral als mijn plek om te schrijven over persoonlijke ontwikkeling en alles waar ik zelf tegenaan liep. Inmiddels wil ik dat het veel meer wordt dan alleen mijn verhaal. Een online platform waar je kunt lezen over persoonlijke ontwikkeling, maar ook over body & balance en online ondernemen. Waar je eerlijke verhalen vindt van vrouwen die een andere afslag hebben genomen, experts aan het woord komen, ik dingen uitprobeer en daar vervolgens ook gewoon eerlijk over schrijf en waar praktische blogs tussen de persoonlijke verhalen staan. Niet alles hoeft tenslotte een levensles te zijn. Soms wil je ook gewoon weten welke matcha lekker is en hoe je voorkomt dat je een beker groen klontenwater staat weg te werken.
De nieuwe website is daar eigenlijk het startpunt van. De komende tijd komen er meer echte verhalen, interviews en expertartikelen bij en ga ik ook mijn nieuwsbrief verder uitbouwen. Daarnaast blijven de persoonlijke updates gewoon bestaan, want hoe leuk ik alle plannen en nieuwe rubrieken ook vind, ik blijf zelf waarschijnlijk mijn beste proefkonijn. Er gebeurt hier meestal genoeg om over te schrijven.
Wil je niets missen van wat er de komende tijd bijkomt? Via mijn nieuwsbrief deel ik nieuwe verhalen, persoonlijke updates en dingen die ik zelf het delen waard vind. Je kunt je hier inschrijven.
Drie maanden zomervakantie: heerlijk én even schakelen
Neem alleen al de Spaanse zomer. Onze dochter heeft hier ongeveer drie maanden zomervakantie en als je dat voor het eerst hoort, klinkt het natuurlijk fantastisch. En dat is het voor een groot deel ook. Geen wekker, geen haast in de ochtend, veel zwemmen, eindeloos buiten zijn, ’s avonds laat nog ergens een ijsje halen en op doordeweekse dagen na het werk gewoon naar het strand. Het leven speelt zich hier in de zomer nog meer buiten af dan normaal en ik vind die lange avonden waarop niemand echt haast lijkt te hebben nog steeds heerlijk.
Alleen is drie maanden óók gewoon heel lang wanneer je zelf blijft werken, ondertussen een nieuwe website lanceert en nog ongeveer 34 andere plannen hebt. Een vangnet van opa’s en oma’s om de hoek hebben we hier niet, dus iedere week is het weer een beetje puzzelen met werk, opvang en leuke dingen doen. En dan heb je natuurlijk nog de Spaanse hitte. Het idee dat je gezellig een hele middag op pad gaat klinkt leuk, totdat je om twee uur ’s middags buiten stapt en onmiddellijk begrijpt waarom de Spanjaarden ooit de siësta hebben bedacht.
Gelukkig hebben we hier zomerschool, wat echt een uitkomst is. Nowi zelf was alleen not a big fan. Er waren namelijk ook baby’s en kleine kindjes en daar kon mevrouw zich maar moeilijk mee identificeren. Ze is tenslotte bijna vijf en dan heb je die fase natuurlijk allang achter je gelaten. 😉 Uiteindelijk vinden we wel weer een ritme en zit de zomer vooral vol met zwembad, strand, vriendjes, later naar bed dan normaal en dagen waarop we ’s ochtends nog niet precies weten wat we ’s middags gaan doen.
Niet alles hoeft tenslotte een levensles te zijn.
In juli en augustus verandert de Costa Blanca ondertussen compleet. Het is druk, levendig en overal gebeurt iets. Restaurants zitten vol, de stranden liggen gezellig vol en de dorpjes komen ’s avonds pas echt tot leven. De andere kant daarvan is dat je voor een spontaan middagje strand soms eerst twintig minuten rondjes rijdt voor een parkeerplek en een snelle boodschap ineens een iets minder snelle boodschap blijkt te zijn. Inmiddels begrijp ik dan ook steeds beter waarom ik genoeg mensen ken die hun huis hier juist in juli en augustus verhuren en zelf twee maanden richting Azië vertrekken. Vroeger vond ik dat onbegrijpelijk. Je verhuist naar Spanje en precies wanneer het hoogzomer is, ga je weg? Inmiddels denk ik: eigenlijk best slim.
Zelf zou ik de zomer hier absoluut niet willen missen. We hebben ontzettend veel leuke dingen gedaan, veel tijd bij het zwembad en op het strand doorgebracht en Aqualandia was een van de hoogtepunten. Juist dat je na een werkdag nog het gevoel kunt hebben dat je een halve vakantiedag cadeau krijgt, blijft iets waar ik enorm van geniet. Ik heb alleen wel besloten dat ik volgend jaar iets minder ambitieus ga doen alsof werken, ondernemen, moederschap, vakantie vieren en een sociaal leven drie maanden lang moeiteloos naast elkaar passen. Want hoe leuk de Spaanse zomer ook is, meer uren zitten er hier helaas ook niet in een dag.
Misschien hoef ik niet altijd degene te zijn die het oplost
Dat brengt me eigenlijk bij iets waar ik mezelf de afgelopen maanden behoorlijk in ben tegengekomen. Ik ben namelijk nogal goed in dingen regelen. Dat klinkt als een kwaliteit en dat is het natuurlijk ook, maar er zit een vrij irritante keerzijde aan. Als iets niet gebeurt, heb ik snel de neiging om het zelf maar te doen. Als ergens een probleem ontstaat, ga ik zoeken naar een oplossing. Als iemand hulp nodig heeft, denk ik mee en voordat ik het weet heb ik mezelf weer verantwoordelijk gemaakt voor iets wat oorspronkelijk helemaal niet op mijn bord lag.
Lange tijd zag ik daar weinig kwaad in. Ik hou ervan als dingen vooruitgaan en ik ben niet zo goed in rustig toekijken terwijl iets blijft liggen. Alleen werkt dat systeem prima zolang er niet te veel tegelijk gebeurt. Zodra werk, een gezin, Mind Mission, plannen voor de toekomst en ongeveer 48 andere dingen bij elkaar komen, blijkt ook mijn hoofd gewoon een maximale capaciteit te hebben. Erg onhandig, maar blijkbaar toch waar.
De les van de afgelopen maanden is daarom niet dat ik ineens overal nee tegen moet zeggen of voortaan alleen nog maar aan mezelf denk. Dat past ook helemaal niet bij mij. Ik probeer vooral beter te kijken naar wat daadwerkelijk mijn verantwoordelijkheid is en wat ik automatisch naar me toe trek omdat ik gewend ben om degene te zijn die het wel regelt. Daar zit nogal een verschil tussen.
Uitbesteden is ook een vaardigheid
Bij Mind Mission merk ik dat misschien nog wel het meest. Ik heb jarenlang ontzettend veel zelf gedaan. Teksten schrijven, SEO uitzoeken, WordPress induiken, pagina’s aanpassen, afbeeldingen maken, affiliate marketing uitvogelen, nieuwsbrieven bedenken en ondertussen natuurlijk nieuwe ideeën verzamelen alsof ik nog niet genoeg te doen had. Veel daarvan kan ik ook prima zelf, dus was mijn automatische gedachte meestal: waarom zou ik iemand betalen als ik het zelf kan?
Dat laatste is trouwens uiteindelijk een compleet eigen onderdeel van Mind Mission geworden. Voor wie zelf benieuwd is hoe je met affiliate marketing begint, lees dan mijn artikel: Beginnen met affiliate marketing
Dat ik iets zelf kán, betekent namelijk niet automatisch dat ik het zelf móét doen. De nieuwe website heb ik bijvoorbeeld laten bouwen en ook voor andere onderdelen zoek ik steeds vaker hulp. Niet omdat ik ineens geen zin meer heb om te werken, maar juist omdat ik wil dat Mind Mission serieus kan groeien. Dan kan ik niet degene blijven die ieder technisch probleem oplost, iedere knop zelf verplaatst en vervolgens om elf uur ’s avonds bedenkt dat er eigenlijk ook nog een nieuwsbrief geschreven moest worden.
Dat ik iets zelf kán, betekent namelijk niet automatisch dat ik het zelf móét doen
Het gekke is dat uitbesteden in mijn hoofd lang voelde alsof ik iets uit handen gaf wat ik eigenlijk zelf hoorde te kunnen. Inmiddels zie ik het eerder andersom. Als ik mijn tijd besteed aan schrijven, nieuwe concepten bedenken, samenwerkingen opzetten en goede content maken, heeft het weinig zin om vervolgens drie uur te besteden aan iets waar iemand anders veel beter én sneller in is. Dat kwartje had misschien iets eerder mogen vallen, maar goed. Hij is gevallen.
Dus begon ik natuurlijk ook nog iets nieuws
En alsof een nieuwe website en een zomer met drie maanden schoolvakantie nog niet genoeg waren, ben ik ondertussen ook met iets nieuws begonnen in Spanje. Dat klinkt na het hele verhaal hierboven misschien niet direct als het toonbeeld van minder hooi op je vork nemen, maar deze voelde juist heel logisch.
Sinds we in Spanje wonen heb ik ontzettend veel moeten uitzoeken. Bellen met Spaanse bedrijven, dingen vertalen, uitzoeken bij welke instantie je überhaupt moet zijn en ontdekken dat iets wat in je hoofd een klusje van tien minuten was hier soms zomaar een halve ochtend kan kosten. Inmiddels spreek ik behoorlijk Spaans en weet ik steeds beter hoe dingen hier werken. Of in ieder geval waar ik moet beginnen als ze niet werken.
Juist daardoor merkte ik dat ik steeds vaker vragen kreeg van andere Nederlanders die hier wonen of regelmatig zijn. Kun je even naar het gemeentehuis voor dat ene papiertje? Weet jij hoe ik dit moet regelen? Kun je achter een gasinspectie aan? Zou je deze facturen voor me kunnen verwerken? Kun je even bellen, want mijn Spaans houdt ongeveer op na hola en una cerveza por favor? Dat soort dingen dus. Geen spannende wereldproblematiek, maar wel precies die praktische zaken waar je ontzettend veel tijd aan kwijt kunt zijn als je niet weet waar je moet beginnen.
Zo ontstond eigenlijk Costa Blanca Support, waarmee ik als een soort persoonlijke assistent op afstand en ter plaatse help met alles wat hier geregeld moet worden. De ene keer is dat administratie en facturen inboeken, de andere keer een afspraak regelen, iets uitzoeken, meegaan of namens iemand ergens langsgaan. Juist die afwisseling vind ik leuk, omdat geen vraag hetzelfde is en ik ondertussen merk hoeveel kennis en contacten je ongemerkt verzamelt wanneer je hier een paar jaar woont.
Het grappige is dat ik daar zelf niet eens direct een bedrijf in zag. Voor mij waren het inmiddels gewoon dingen waarvan ik wist hoe ik ze moest aanpakken. Pas toen de eerste aanvragen kwamen, dacht ik: wacht eens even, misschien zit hier daadwerkelijk iets in. Inmiddels zijn de eerste klanten er en ben ik vooral benieuwd waar dit naartoe gaat. Voorlopig houd ik het bewust klein en praktisch en kijk ik vooral welke kant het vanzelf op groeit. Ook weleens lekker om niet vooraf een compleet vijfjarenplan in elkaar te hoeven zetten.
Spanje is ondertussen gewoon mijn leven geworden
Misschien vind ik dat nog wel een van de gekste dingen van de afgelopen tijd. Toen we naar Spanje verhuisden, voelde bijna alles als onderdeel van “de emigratie”. Een Spaanse school, boodschappen doen, administratie regelen, een gesprek voeren in het Spaans, nieuwe mensen leren kennen. Alles was nieuw en daardoor was je je er ook continu van bewust dat je ergens anders woonde.
Dat gevoel verdwijnt langzaam. Spanje is niet meer iedere dag het grote avontuur waar we ooit aan begonnen. Het is gewoon waar we wonen. Hier gaat Nowi naar school, hier werken we, hier hebben we vrienden en onze dagelijkse dingen en hier klaag ik inmiddels net zo makkelijk over de drukte in augustus als ik vroeger over het Nederlandse weer klaagde. Integratie geslaagd, denk ik.
Alles was nieuw en daardoor was je je er ook continu van bewust dat je ergens anders woonde.
Tegelijkertijd blijft het bijzonder om te zien wat er allemaal uit die ene beslissing is voortgekomen. Ik had een paar jaar geleden niet kunnen bedenken dat ik hier ooit een bedrijf zou beginnen waarmee ik andere mensen help hun leven in Spanje makkelijker te maken. Net zoals ik toen niet precies wist wat Mind Mission uiteindelijk zou worden. Misschien hoef je dat vooraf ook helemaal niet te weten.
Wat je de komende tijd van Mind Mission kunt verwachten
Voor Mind Mission betekent dit nieuwe hoofdstuk vooral dat ik meer wil gaan doen van de dingen waarvoor ik het ooit begonnen ben. Schrijven over onderwerpen die iets losmaken, ervaringen delen zonder te doen alsof ik overal het antwoord op heb en andere vrouwen een podium geven die een interessant verhaal te vertellen hebben. Daarnaast wil ik juist meer praktische content maken over persoonlijke ontwikkeling, body & balance en online ondernemen, zodat je hier niet alleen komt om iets te lezen, maar er ook daadwerkelijk iets aan hebt.
Achter de schermen betekent het vooral dat ik niet meer automatisch alles zelf probeer te doen. Ik wil Mind Mission groter maken, maar niet door mijn eigen takenlijst steeds langer te maken. Dat lijkt misschien een vrij logisch inzicht, maar ik had blijkbaar een complete websiteverbouwing, drie maanden zomervakantie en een nieuw bedrijf nodig om daarachter te komen.
De komende maanden wil ik daarom vooral ontdekken wat er gebeurt als ik wat selectiever word in waar ik mijn tijd aan besteed. Meer schrijven, meer bouwen aan mijn eigen ideeën, vaker hulp inschakelen en misschien af en toe accepteren dat iets ook gewoon morgen kan. Dat laatste wordt waarschijnlijk nog de grootste uitdaging.
En ondertussen neem ik jullie hier gewoon weer in mee. Want als Mind Mission ergens over gaat, dan is het voor mij nog steeds over het leven dat je graag wilt leiden en alles wat je onderweg tegenkomt wanneer je dat ook daadwerkelijk probeert te doen. Soms is daarvoor een grote sprong nodig. En soms moet je vooral leren dat je niet alles eigenhandig hoeft mee te sjouwen.
